Advertentie Bodyengymshop

Ghost

Members
  • Aantal bijdragen

    61
  • Geregistreerd

  • Laatst bezocht

Waardering in de gemeenschap

0 Normaal

Over Ghost

  • Rang
    Gevorderd
  1. Ghost

    Inmiddels zijn we weer een stuk verder en komen er dingen naar boven die ik al wel wist en er is nu een "tijdelijke" diagnose gesteld: https://nl.wikipedia.org/wiki/Dissociatieve_identiteitsstoornis Ik erken dit! De diagnose van autisme is er nu uit en past niet meer, ik was het er ook niet mee eens en heb hem slechts gespeeld. Het kost tijd om hem terug te halen en het gaat niet makkelijk.
  2. Ghost

    Ik heb nu een paar dagen niet meer gedacht aan alles en dat voelt goed, alsof er een last van mijn schouders begint af te vallen. Het nadeel is wel dat ik af en toe mijn hart voel dat ik denk.... hmmm geen hartaanval krijgen. Ik snap nog steeds niet waarom het allemaal zo heeft moeten lopen en waarom er geen moment van rust is geweest. De woede aanvallen vallen weg en voel mij met de dag rustiger en beter. Ik merk ook dat ik gelukkig steeds beter begin te slapen en dat ik niet meer veel nare dromen heb. Tegenwoordig heb ik er redelijk grip op en ben ik niet meer zo bang. Paar dagen terug droomde ik nog dat ze ineens weer bij mijn huis kwam in een rare setting, maar kon mij omdraaien en het raakte mij niet meer. Aankomende week were een gesprek en verheug mij er ook wel een beetje op. Iedere keer gaat het weer een stuk vooruit doordat er nu gewoon geluisterd word en geen vragen meer worden gesteld. Ik hoop ook dat ik weer een baan heb op termijn. Wie weet is het niet full time, maar dat is niet erg. Als ik maar weer een beetje nuttig ben voor de maatschappij. De laatste dagen pak ik ook heel vaak mijn powercage beet en lig ik vrijwel tegen de gewichten aan te slapen. Ik merk ook dat ik er soms bij langsloop zonder dat het nog een betekenis heeft of het opvalt. Je moet je voorstellen dat als je gaat letten op ene auto die je hebt gekocht, je die auto overal ziet. Gelukkig heb ik het gevoel dat ik het niet meer zo extreem zie en opvalt. Ondertussen heb ik ook een extra IP adres voor mijn muziek gebeuren met een laptop speciaal voor dat gebeuren. In de loop der jaren kwam er een bepaalde dan neurose om overal muziek in te moeten stoppen. Dat begint wel een stuk minder te worden merk ik. Wellicht omdat ik niet meer zo onder spanning sta en daardoor niet begin te fiepen (autisme). Op die manier kan ik het eens een weg geven zodat niet alles meer botst. Ik maak mij nog wel veel zorgen om de medicatie omdat je er dik van kunt worden en er een grotere kans op suikerziekte is. Wellicht is mijn zorg onterecht gezien het geringe gebruik van de medicatie maar toch.... blijft wel een angst, maar zag vanochtend dat het gewicht weer naar beneden gaat. Het valt mij zelfs op dat mijn stoelgang beter begint te worden en minder last van buikkrampen heb en misselijkheid. Wie weet scheelt het ook dat ik vrijwel niet meer drink omdat dit ook altijd een groot probleem is geweest in de jaren. Paar jaar terug was het elke dag meer dan een halve liter rum met cola. Tegenwoordig eens in de paar dagen een paar blikjes bier, en dan praat ik over max 6 blikjes eens in de 6 dagen en soms minder. Paar maand terug had ik nog wel eens een flinke uitschieter met 3 tot 4 liter bier door de spanning maar dat is gelukkig ook voorbij. Soms maak ik mij nog wel druk om de omgeving als mensen mij gaan aanspreken of vragen stellen maar gelukkig heb ik een leuke oefening gehad gisteren waarbij ik een oud bekende tegenkwam. Heb verder niet gesproken over het trauma maar wel over de epilepsie en dat er nu goede diagnoses zijn. Wie weet toch weer eens een soort schema opstellen om te gaan trainen, moet er mee uitkijken omdat ik wellicht net te snel wil gaan. Maar nu ik weer mijn gewicht wat zie dalen en steeds meer aan het lopen ben buiten zou het een mooie aanvulling zijn.
  3. Ghost

    Op een bepaald punt had ze een baantje maar werd ontslagen, de boekhouding bleek niet te kloppen en ze kon geen contract krijgen en geen ontslagbrief. Ik vertelde haar dat ik zou zorgen dat het goed kwam en dat ik het regelde. Die middag ben ik naar haar baas toegestapt en heb ik een vriendelijk doch zeer dwingend verzoek gedaan om alles te regelen. Ze kreeg twee dagen later telefoon dat ze de contracten en loonstroken kon ophalen. Ze ging met haar vader heen omdat hij deze man ook wel kende. Daar aangekomen slaakt de man een zucht en vraagt of ik niet nog een keer langskwam. Zij begrepen het niet, maar ik wel.
  4. Ghost

    Ik leef na jaren dus soms nog in de moment van trainen en dat was zo extreem gekoppeld aan alles wat er speelde terwijl ik juist graag wou vertellen hoe het trainen is gegaan en wat ik daarvoor allemaal heb uitgezocht. Het voelde kut dat ik te horen kreeg dat er over mij werd gelogen en dat mensen niet mochten weten dat ik met haar trainde. Maar voor nu is het anders en voel ik trots bij de juiste dingen en voelt het goed om er over te praten. Ik bedoel, ik hield haar vast tijdens het fietsen en rende dan mee zodat ze niet zou vallen. Regelde een betere fiets met handremmen omdat het terugtrappen niet goed ging. Uiteindelijk gingen we samen fietsen en dat hielp weer voor het lopen. Op een mooie zomerdag zijn we in een natuurgebied gaan lopen op paden van zand en gras en dat was eerder nooit mogelijk want dan viel ze om, en toen kon het allemaal. Soms een stukje helpen en soms de krukken afpakken en haar helemaal alleen laten lopen. Soms ging het ook mis, ze was dan op stap geweest en bij binnenkomst in een kroeg was ze er van overtuigd dat er spotlights op haar stonden gericht en dat iedereen haar uitlachte. Dan was ik zo een paar weken kwijt aan de psycholoog uithangen en overtuigen dat het niet waar was. Op een bepaald punt begon ik mij ook te verdiepen in psychologie en leerde dat het soms beter is om in de psychose mee te gaan dan er tegen te vechten, ik leerde dat het voor haar waarheid was. Het koste veel moeite omdat je zelf heel sterk in je schoenen moet staan om er niet in te verdwalen. En als je zelf dan al met extreem veel klachten en spanning loopt is het niet makkelijk. Gelukkig duurde dat maar soms een paar weken en ging het daarna wel weer. Ik leerde haat stiekem autorijden omdat ik vond dat ze dan meer zelfstandig zou zijn en met de bedoeling dat ze een baantje zou kunnen vinden. Dat was erg leuk en gaf mij een hoop voldoening, ze kon lopen en fietsen en ze zou zelf kunnen autorijden. Toen ik dacht dat het goed ging hebben we gezocht naar een rijschool en wist een goed persoon die kon helpen. Helaas bleek haar rechterbeen net te verzwakt om de rem goed in te kunnen trappen dus is het een automaat geworden. Ze heeft haar rijbewijs dus wel gekregen! In die jaren van trainen moest ze ook weer naar school, ze had geen diploma maar wou niet heen omdat ze toen nog erg slecht liep met krukken. Ik bracht haar dan naar school en liep mee tot in de klas, aan het einde van de dag liep ik weer naar het lokaal waar ze zat en haalde haar dan weer op. Ondertussen had ik afspraken gemaakt met een aantal leerlingen die "populair" waren en de deal was dat ze haar zouden beschermen omdat ze anders met mij te maken kregen. Ik nam contact op met leraren dat ze haar cijfers moesten opkrikken zodat ze hoe dan ook zou slagen. Heck, ik schreef zelfs haar scriptie 7,2 en uiteindelijk is ze geslaagd. Helaas mocht ik dus niet bij de diploma uitreiking zijn, want dat was raar. Ze moest ook een uitkering hebben en regelde dat dan ook, ik werkte zelf bij een x afdeling van Uwv om het maar zo te noemen. Ik regelde de uitkeringen voor de overheid en had vrij veel "macht" en belde dan ook wat mensen her en der om het systeem goed te krijgen. Ze kreeg met terugwerkende kracht een aantal duizenden euro's en een redelijk uitkering. Ik heb wel verteld dat ik iets zou doen, maar niet verteld hoe ik het zou doen. En dat is heel vaak gebeurt dat ik op de achtergrond dingen regelde waar zij geen weet van heeft. Het was ook beter omdat ze het al heel zwaar had en wou gewoon elk risico wegnemen wat haar zelfstandigheid in de weg zou kunnen staan. Maar door die jaren ben ik zelf heel erg op scherp komen te staan, er was alleen maar een vecht modus en aanvalsmodus zonder angst of twijfel. En die waakvlam wou niet doven en het bleef maar in mij zitten en sprak het nooit uit. In de eerste paar jaar stonden mijn branders nog vol open om het maar zo te zeggen, dat is ook waardoor je connecties maakt in je hersenen die niet snel willen afbreken, dat kost gewoon jaren om de vechtmodus er uit te halen.
  5. Ghost

    Uiteindelijk ben ik een paar jaar aan het kloten geweest met de psychiatrie en kreeg maar geen goede hulp en het leek maar niet over te komen wat er speelde, ik had er zelf ook geen grip meer op en vertelde alleen maar dat ik een Fets en een Stef had en dat dingen door elkaar liepen. Stef was voor Marie en iets was voor de buitenwereld. Zelf zat ik in die twee personages opgesloten en kon de weg naar buiten niet vinden. Soms liet ik de boel maar gaan en kwam alle woede weer opzetten, dat ging een twee jaar door van hevige woede aanvallen en angstaanvallen die ik niet kon verwerken of grip op kon krijgen. Er kwam steeds meer ellende bij en alles begon een waas te worden. Dingen van vroeger die misgingen zoals de mishandelingen en noem het maar op. Telkens het ziek zijn en instorten en soms de dagen niet vol kunnen houden. Ik zocht een manier om het uit te leggen maar het lukte mij niet door alles. Op een bepaalt punt had ik besloten om maar volop de gek te zijn en de omgeving verder af te stoten wat er nog over was van het verleden. Ik wou de druk niet meer en kon niets meer aan. Ik had nog een paar kennissen om mij heen maar die vroegen alleen maar om hulp, ik zou alles wel oplossen voor iedereen en het lukte mij wel was hun gedachte. Het volledig doordraaien en de gek spelen hielp mij enorm. Niemand meer die iets van mij verwachte en geen gezeur meer met aan het werk moeten, 100% afgekeurd zonder duidelijke reden dus. Ik begon te drinken omdat ik de spanning niet kwijt raakte en kwam in een neerwaartste spiraal terecht. Wat ik ook deed bleef alles mij maar achtervolgen en ik kwam er niet uit. Er was totaal geen overzicht meer en verloor mij in muziek. Dat was veilig en deed mij geen kwaad en was altijd hetzelfde en vertrouwd. Op een bepaald punt kom ik in aanraking met justitie en de gemeente en word er iemand van de GGZ naar mij toegestuurd, het zou niet goed gaan en veroorzaakte overlast. Dat klopt ook, want niets interesseerde mij meer, alles wat mij voor de voeten kwam moest er aan geloven. Ik dreigde er op los en verafschuwde geen geweld, ik had niets meer te verliezen en mijn leven was toch al voorbij zoals ik het aanschouwde. Ondertussen door alles kreeg ik weer extreem last van aanvallen niet wetende dat het epilepsie was. Op een dag was ik er totaal door en wou niet meer verder, ik had al een zelfmoordpoging gedaan die grandioos is mislukt en raakte in paniek omdat ik dacht een auto van de weg af te hebben gereden. Ik stond midden in het veld waar ik met Marie trainde en het leek mij een mooie plek om tegen een boom aan te rijden. Smoor bezopen van de rum vol gas vaart maken en ineens komt een auto van opzij aanzetten en moest boven op de rem. Ik zag de lampen van de auto zo het veld induiken en raakte helemaal in paniek, ik snapte het niet omdat er geen auto kon rijden voor mijn gevoel en eenmaal thuis aangekomen heb ik de politie gebeld om het verhaal uit te leggen. Ze zijn gaan controleren maar er was geen auto. De persoon van de oGGZ kwam lang en begon te praten met mij, hij probeerde mij toch ergens in de hulpverlening te krijgen maar legde uit dat ik het zelf ook al had geprobeerd zonder resultaat. Toch regelde hij dingen voor mij zoals een huisart en een intake bij VNN ivm alcohol problemen, zij zouden meer voor mij kunnen doen en hij geloofde dat het goed was. Het werkte niet en zat met iemand te praten die geloofde dat mijn aanvallen waar ik over sprak een vorm van spanning was. Dus de kleuren vallen je aan... hmm en jij vecht daar tegen.... hmmmm laten we maar niet met medicatie beginnen want dat kan altijd nog wel. Ik was boos en dacht dit is weer exact hetzelfde gezeik als eerder. Dagboekje bijhouden en netjes op tijd naar bed gaan en gezond eten en wat sporen. Het was een totale belediging voor mij en werd weer kwaad. Uiteindelijk was ik er door en dacht er moet nu iets gebeuren, belde de politie en die stonden er in no time met meerdere wagens en een ambulance. We spraken maar ze konden niets voor mij doen en moest maar gewoon gaan slapen en niet drinken en terug naar VNN. Ik wist het niet meer maar begreep dat het dus niet werkte, wat ik wel wist is hoe je ervoor zorgt dat alles uit de hand loopt en dan moest dat maar. Liep naar de keuken en pakte een groot hakmes, draai mij om en sta al onder schot van een agent. Eenmaal in de gevangenis moest ik op gesprek met een persoon en die dacht dat er iets helemaal mis ging in de hulpverlening, hij stelde voor om samen met mij naar VNN te gaan om eens een stevig gesprek aan te gaan. Ze stuurde mij door naar de forensische psychologie en ondertussen kreeg ik aan het einde van het gesprek een handruk die mij zeer bekend voorkwam en heel veel vertrouwen gaf. Het was duidelijk dat mijn SOS gehoord was en dat het goed zou komen. Bij de forensische psychologie aangekomen ging het heel snel en kwam autisme direct ter spraken vanwege bepaalde dingen bij mij. Zeer snel een diagnose daarvoor maar ook het verhaal van de aanvallen werd besproken. Kreeg een arts toegewezen die mij doorstuurde naar het ziekenhuis, vertelde ook dat er vroeger iets is gebeurt. Er bleek dus een brief te zijn waarin stond dat ik een dagboek moest bijhouden voor de epilepsie. Kreeg de uitnodiging van het ziekenhuis voor een assistent maar geloofde er weinig in dus mailde de boel plat en bij het eerste gesprek kreeg ik direct de hoofd van neurologie als behandelaar. Een uur later had ik medicatie voor epilepsie. Ik had er goede hoop in en dacht dat het goed zou komen, ik wou zelf weer gaan trainen en vroeg via P2i een schema wat echt super goed was, maar was ergens ook bang dat ik net te vroeg was met alles. Hard trainen en voeding flink aanpassen en werd weer doodziek, bleek heel veel effect op de epilepsie te hebben en daarbij de trauma wat nog steeds volop speelde. Er kwam bij mij een moment dat ik alles even te veel vond worden. Ik moest rust hebben want ineens binnen no time krijg je alles om je oren wat er met je speelt waar je al een heel leven lang tegen vecht. Ik wou ook geen hulp meer en voelde mij vreselijk teleurgesteld in het leven. Het besef dat het niet had gemoeten. Weer de woede en emotie die de overhand kregen en tot op het dwaze af stoom afblazen. Ik was daar de forums voor nodig en cker die van bodybuilding omdat daar mijn verhaal was begonnen met Marie. Uiteindelijk heb ik door de spreuk Ken Uzelfe heel veel verandert in de tijden, het sprak mij sterk aan en de diepere betekenis en een beter mens worden was dan ook mijn doel geworden. Ik heb een nieuwe afspraak gemaakt bij Lentis in mijn woonplaats omdat ik er aan toe was, vreesde wel of ik goede hulp zou krijgen gezien de slechte ervaringen maar het is dus nu helemaal goed gekomen. Het altijd moeten vechten om uit te leggen dat ik rare aanvallen heb was nu duidelijk omdat het gewoon epilepsie bleek te zijn. Het moeite met communiceren en dingen niet begrijpen was autisme, er kwam daardoor rust en overzicht. Mijn behandelaar blijkt dus ook een autisme specialist te zijn wat enorm helpt. Doordat ik zelf mag aangeven wat ik wil kwam als eerste voor mij het trainen ter sprake, dat is wat mij hevig dwars zit en waar ik het als eerste over wou hebben. De heftige angst voor krukken of mensen met een handicap, de heftige angst voor sporten en de flashbacks van de gebeurtenissen. Het niet kunnen uitleggen van alles of overzicht hebben, gelukkig is het nu wel anders en zijn de woede aanvallen vrijwel weg. Het maakte het nu erg makkelijk omdat ineens heel veel dingen en benaming kregen en daarmee te verwerken zijn. Hierdoor ben ik de Fets en Stef niet meer nodig die voor mij zo van belang waren om grip te houden op alles. Het geluk dat ik niet meer de psychoot hoef uit te hangen om maar alles op afstand te houden en niet overbelast te raken. Het geluk dat ik nu de dingen kan omschrijven en kan dirigeren in volgorde en verhaal. Het leren klein maken van dingen om het te kunnen behappen. Het is niet zo dat mijn hulpverlener mij verteld wat ik moet doen, de meeste gesprekken zijn 90% van mij afkomstig en zij knikt en lacht af en toe vriendelijk en vult soms een woordje aan. Het gaat er ook om dat de persoon die ik nu laat zien de voorgrond neemt en niet meer vervalt in het oude gedrag. Ze laat mij gewoon praten en zijn wie ik ben, ik hoef niet meer te verdedigen over wat er mij is overkomen wat ik eerder wel moest doen. Nu kan ik gewoon zeggen dat ik een slechte dag soms heb na een aanval en het is geen probleem en geaccepteerd. Eerder moest ik dan aanhoren van een x simpele psycholoog dat ik goed moest slapen en gezond eten en dan zou het wel goed komen, immers was er geen diagnose van epilepsie. Ergens mag ik wel van geluk spreken dat het nu de goede kant opgaat, het was een vreselijke worsteling voor mijzelf om te begrijpen wie ik ben en waarom er dingen gebeuren. Het niet kunnen vertellen wat er speelt of niet begrepen worden was het ergste wat er maar is.
  6. Ghost

    Uiteindelijk zijn we weer begonnen met trainen toen het mis ging met haar, ondertussen belde ze soms met de meest vreselijke verhalen waarvan ik niet weer of het allemaal wel waar is geweest. Ondertussen had ik al een sportkamer voor haar gemaakt met loopband en kleine dingen voor het trainen. Het was alleen niet meer leuk en kreeg steeds meer het gevoel dat er van alles niet klopte. en ik werd dus zelf steeds zieker. Maar om het nu maar af te sluiten over het trainen. Weer ruzie en een hoop ellende en in de tussentijd vreselijke verhalen over haar moeten aanhoren wat er gebeurde. Ik raakte zelf steeds verder in paniek en kon er niet meer door skapen en maakte mij veel te veel zorgen over haar. Dan had ik een poosje geen contact meer en belde ze even na sinterklaas op om te vertellen dat ze een nieuwe tumor had. Daarna hoorde ik niks meer ondanks meermaals te hebben gebeld. Ze begon het er om te doen op den duur. Bellen dat ze op een treinstation stond en vertellen dat ze met een vreemde man mee ging en niet wist of ze nog weer terug wou komen. Hij mocht maar met haar doen wat hij wilde vertelde ze dan tegen mij over de telefoon. Uiteindelijk na de zoveelste keer was ik er dus door en heb ik het contact verbroken en ben zelf naar de psychiatrie gestapt. Doodziek tig aanvallen en zware brunout met weet ik wat al niet meer. (dat verhaal laat ik maar even los van trainen en Marie) In de jaren daarna begon ze te stalken en extreem veel te bellen met vreemde dingen. Op den duur kwam ze bij mij en vroeg of ik drugs voor haar kon regelen, een half uur later vertelde ze dat ze een miskraam had gehad. En daar ben ik zelf ergens zwart gegaan, dat is ook het laatste stipje zwart in de mindmap. Ik was zo kwaad dat ik dacht ik laat je wel voelen hoe het is als iemand je constant lastig valt. Dus pakte de telefoon en begon gewoon allemaal muziek nummers toe te sturen, direct kreeg ik een telefoontje van haar moeder dat ik haar met rust moest laten en dat ze anders aangifte tegen mij zouden doen. Het interesseerde mij niets en werd nog waaier, dus de mail erbij en dacht dan vertel ik wel echt alles wat er is gebeurt. Ik ben heel netje's begonnen met uit te leggen dat ik extreem kwaad was om alles en dit niet zou accepteren, het was maar even en daar lag de brief van justitie voor aangifte wegens stalken. Ik kreeg de waarschuwing dat alles wat ik zou mailen direct bij een agent terecht zou komen als bewijslast. Gelukkig was ik niet heel dom dus heb direct alle mail adressen van iedereen op het bureau opgezocht en ben los gegaan met mailen. Ik heb er alles in gezet wat ik wou en waar ik kwaad over was. Alle leugens van haar, alle keren van het vreemde flirten (seksueel en lichamelijk raar flirten) Alles over de nare telefoontje's van nieuwe tumors en dat ze naar het ziekenhuis moest of dat ze spieren had gescheurd en niet meer kon lopen en weet ik wat al niet meer. Ik was woest nadat ze aangifte had gedaan tegen mij dat ik een stormloop heb losgelaten van alles wat er is gebeurt tot in de details. Familie vrienden politie alles en iedereen kreeg de mails. Ik heb gelukkig daarna geen contact meer met haar gehad maar meestal rond oktober is er iemand die anoniem begint te bellen, elk jaar maar weer. Ik weet dat zij het is, en het jaagt een trauma natuurlijk wel aan. Maar voor nu is het anders. Jarenlang heb ik hevige last gehad door haar stalken en zooi. Was bang dat ze weer voor de deur zou staan, bang dat ze zou bellen, bang dat ..... gewoon bang voor haar en dat ze mij maar niet met rust zou laten. Maar ook verschrikkelijk boos dat ik ben beschuldigt dat ik haar bewust niet helemaal zou laten lopen omdat ik wou dat ze afhankelijk van mij zou zijn. En dat laatste vergeef ik haar nooit en haar ouders ook niet. En dit is dus mijn trauma, en als ik dan zelf wil sporten komt alles weer omhoog wat er is gebeurt. Ik heb het nooit tegen iemand verteld of met mensen kunnen bespreken. Geen vrienden of familie, geen hulpverlener of wat dan ook. En op de momenten dat ik om hulp vroeg vertelde ik mijn klachten en bleef het maar een wazig verhaal omdat de epilepsie en autisme er doorheen ging. Het lukte gewoon niet om de dingen uit elkaar te halen en het verhaal uit te leggen wat er is gebeurt, het bleef er maar in zitten en kwam er maar niet uit. Het maakte mij telkens boos en gebruikte maar een Fets en Stef om voor mij er nog een beetje een lijn in te krijgen. Maar ik heb nu wel mijn verhaal kunnen vertellen wat ik al jaren lang probeer, en waarschijnlijk helpt de medicatie om mij niet meer helemaal door te laten draaien in woede zodat het een keer begrijpbaar is. En ik ben blij dat het nu lukt en dat het verteld is. Dus sorry aan iedereen op alle forums die mij herkennen, maar ik moest dit doen om zelf rust te vinden.
  7. Ghost

    Het duurde helemaal niet lang en ze was zo weer op pijl waar ze de laatste keer ook stond maar beide knieën deden niet wat ze moesten doen, ze had zware hyperextensie en kreeg dus snel klachten. Aangezien ik nu het wel goed wou doen ben ik verder gaan zoeken naar trainingen en hoe de knieën werkten. Ik ging overal achteraan en maakte afspraken bij het ziekenhuis voor haar. Bij de arts aangekomen heb ik uitgelegd hoe ik er over dacht en dat ze een hulpmiddel nodig was, hij stelde Zweedse banden voor maar zag dat zelf niet zitten. Voordat we naar de winkel "specialist" zijn gegaan heb ik contact opgenomen en uitgelegd dat het geen optie was waar ze voor kwam en dat ik er alles (letterlijke woorden; tot moord) er alles aan zou doen voor een beter hulp middel. Daar aangekomen met haar en zij niet wetende wat ik al had afgesproken kreeg ze aangepaste knie hulpmiddelen (Kosten 4600 euro). Maar had het al zo gedaan dat ook de verzekering het zou betalen. Achter de schermen begon ik steeds meer dingen te regelen omdat ik niet meer geloofde in alles om haar heen en uit ervaring wist hoe moeizaam alles ging. Maar ze had nu wel iets wat zou werken om verder te trainen. Godverdomme kut kind, ze weigerde om ze te gebruiken omdat het er raar uitzag volgens haar en mensen naar haar keken als ze die dingen gebruikte. Ik kon wel door de grond gaan omdat het wel DE oplossing was en het zou werken. Ze bleef weigeren en ik bleef maar uitleggen dat dit het laatste was en dat het dan goed zou komen en ze mij nooit meer nodig was. wellicht 5 of 6 keer heeft ze die dingen gedragen voor tijdens het trainen en daarna zijn ze in de kast beland. Ik was woest, ik heb mensen onder druk gezet voor die klote dingen. Uiteindelijk wist ik dat er een manier was om de HExtencie tegen te gaan door een soort botox te injecteren. Ze bleek bepaalde spieren te hebben die onder spanning stonden en daardoor de boel verneukte. Ik heb contact gezocht met een arts in het ziekenhuis en gezet dat ik een afspraak zou maken voor haar en dat ze een x behandeling moest hebben. Aangezien mijn ervaring met artsen slecht was en dat alles veel te lang duurde heb ik een behoorlijke dreiging gedaan waar ik nog steeds veel spijt van heb maar kon niet anders. Eenmaal op de afspraak wist ik dat de man bang was en hij begon direct over injecteren en liep snel weg. Hij kwam terug met wat spul en ze moest direct op een bank gaan liggen en de beste man prikte er op los in haar knie holte. Hij zweet en kon de plek niet goed vinden maar bleef maar proberen. Ik vertelde hem dat het goed was en dat het dan maar moest met een scan erbij zodat hij kon zien wat hij deed. Marie begreep er allemaal niets van dat het zo ging en was ergens ook een beetje verdwaast over wat er gebeurde op dat moment. Ze zou gewoon met mij voor een gesprekje heen gaan om te kijken hoe het nu ging. Ze heeft de behandeling gehad en voelde zich raar en onwerkelijk, weer kwam het stukje schok en psychose opzetten bij haar, soms moest ik mij verzetten om er niet in mee te gaan. Helaas bleek de behandeling iet direct effect te hebben en na een paar dagen was ze weer down en teleurgesteld. Ze wou dan niet meer trainen en gaf de moet op. Toch bleef ik maar doorzetten en het lukte dan soms na een dik uur praten om te gaan trainen, het ergerde mij en wou haar soms wel eens iets aandoen. Ze bleef maar praten en herhalen en telkens het moeilijk doen. Op een middag tijdens het trap oefenen gebeurde er ineens iets. Haar linker knie deed het ineens perfect..... Alle kracht en functie was ineens aanwezig alsof er een wonder gebeurde. Haar hele linkerbeen functioneerde ineens perfect. Perfect... haar gevoel was nog deels niet in orde maar spierfuncties waren perfect. Ik hoopte dat het rechterbeen ook snel zou komen...... helaas. Omdat het zo goed ging en ze ondertussen ook leerde fietsen met mij ging ze zelf ook meer doen, ze durfde de straat op en liep soms in haar eigen buurt rondjes met krukken. Al snel kon ze een kruk weglaten en begon ze ook thuis een beetje te trainen met oefeningen, maar toch ging alles ineens langzaam en soms het idee dat het wat achteruit ging. Het bleek dat ze een vriendje had maar het niet aan mij had verteld, ze had besloten met haar ouders dat het beter was om niet te vertellen aan mij want dan zou ik wel eens kunnen stoppen met trainen en ook zelf mijn eigen weg gaan. Dat was ook wel mijn afspraak, als ik 45/8 moest klaarstaan, dan moest zij dat ook. Als ik geen relatie kon beginnen door haar, dan zou zij ook geen relatie kunnen beginnen. Ik de ellende en anderen plezier, want daar kwam het op neer. Ze bleek op stap te gaan en leuke dingen te doen maar vertelde mij niets. Haar trainen kwam er onder te leiden en het ging dus langzaam wat achteruit. Het maakte mij heel kwaad toen ik er achter kwam en wou ook niet meer verder. Het koste zo verschrikkelijk veel moeite allemaal...... Dus daar kwam de ruzie en ze moest het maar uitzoeken, ik was er klaar mee.
  8. Ghost

    Uiteindelijk is het zo ver om met krukken te gaan trainen, het lijkt weliswaar nergens naar in het begin maar het was tenminste een begin. Ze moest nog een keer voor controle naar het revalidatie centrum maar ze durfde dat niet te doen met krukken dus ging ze in de rolstoel heen. Eenmaal daar aangekomen is een arts van mening dat het niet kan en dat als ze al stond het puur op spasme was. Ergens begrijp ik ook wel dat toen we familie gingen overtuigen voor krukken dat ze niet goed wisten wat ze moesten denken omdat het er niet om uit zag, maar het was wel een begin en 10 keer meer dan wat het was. Zij was weer gefrustreerd en ik moest maar volhouden dat het goed kwam. Ze durfde nergens met krukken te lopen behalve in huis dus het werden rondjes in de kamer en ondertussen de schema's voor core training verder bijhouden. Gelukkig ging het steeds beter en werd het op den duur tijd om echt naar buiten te gaan, de kamer was te klein geworden en het moest verder. In maanden tijd zag je haar vooruitgaan en ging het steeds soepeler. Ondertussen kon ze zelf een lichte vorm van squad doen door tegen de deur aan te leunen. Op een gegeven moment deden we step ups op de trap en steeds ging het beter en sneller vooruit. Als we gingen lopen moest ik ergens midden in de velden met haar lopen omdat ze niet gezien wou worden en het werd een enorme strijd om steeds een stukje dichter in de buurt van de samenleving te komen. Als we al op een plek stonden dat er mensen waren verstijfde ze van angst en stopte ze met lopen. Soms zo erg dat ze begon te wankelen en kon omvallen. Toch bleef ik doorzetten en moest en zou het overwinnen. Inmiddels had ik de voeding ook redelijk aangepast maar ook dat was een worsteling omdat ze niet begreep dat je bepaalde voeding nodig bent om sterker te worden. Ze kreeg snel ondergewicht door het vele trainen en dat werkte dus ook tegen. Ik maakte vaak lekkere broodjes gezond zodat ze veel eiwitten kreeg en zorgde dat ze meer fruit en groenten ging eten. Het ging echt super goed op een bepaald punt. Ze kreeg weer een beetje vet op het lichaam en je zag en voelde aan haar benen dat ze steeds steviger begonnen te worden. Op een bepaald punt wou ze niet meer in de rolstoel zitten en hebben we die gedemonteerd met de gedachte dat ze er geen gebruik meer van zou maken. Gelukkig heeft ze dat ook nooit meer gedaan daarna. aangezien ik dus het niet kon volhouden moest ze ook met haar ouders of vrienden gaan trainen maar dat bleek een probleem te zijn, ze wou dat niet en het bleek dat ze niet goed kon uitleggen aan anderen hoe ze weer kon lopen en hoe de fysiotherapeut en trainer dat voor elkaar hadden gekregen. Het bleek namelijk dat in de tijd dat uit met haar trainde ze nooit aan mensen hebben verteld dat ik met haar trainde. Ze schaamden zich min of meer voor mij omdat het "vreemd" was dat ik dat deed en het verklaarde dus ook waarom ik nooit in contact mocht komen met mensen om haar heen. Ik had zelf al het gevoel dat ik anders was maar begreep het niet, door dat gebeuren dat men mij uit alle verhalen liet besefte ik mij steeds meer dat ik niet normaal was voor mijn gevoel. Maargoed.... het zou dan wel goed zijn en er was geen tijd om na te denken over alles. Uiteindelijk kwam de eerste ruzie dat ze beweerde dat ik haar had opgegeven en nu ze weer een beetje kon lopen dat ik haar in de steek liet. Ze was van mening dat het mij niet interesseerde en ik van haar af wou. Het sloeg nergens op omdat ik juist alles er aan deed zodat ze weer zelfstandig zou zijn en niet afhankelijk van mij. Wat is het mooiste dat je zelf kunt trainen met je vrienden en familie en dat je kunt laten zien dat je goed begint te lopen met krukken.? Ik moedigde aan dat ze ene vriendje zou hebben en noem het maar op, en toch kreeg ik beschuldigingen dat ik het bewust deed zodat ze niet helemaal goed zou gaan lopen en afhankelijk van mij zou blijven. Het maakte mij kwaad maar goed. Het contact begon wat te verbreken en dacht dat het juist goed was, maar ondertussen begon ze te bellen om de haverklap en soms liet zij zich zomaar naar mijn huis brengen terwijl ik nergens wat vanaf wist. Ze had een sleutel dus ze kon in mijn huis komen. Ik bleef aandringen dat ze thuis moest gaan trainen en zo heeft ze een half jaar aangemodderd met het resultaat dat ze weer bijna terug bij af was. Ik begreep er niets van maar moest weer gaan trainen met haar om er voor te zorgen dat het weer de goede kant opging. Voor mij had het moeten stoppen maar helaas dus, ik kon het niet verkroppen dat alles voor niets zou zijn geweest.
  9. Ghost

    Trauma 0 - Steffen 1
  10. Ghost

    Mijn schema's die ik had gemaakt bleken goed te werken en ze was redelijk stabiel, ze kon de oefening doen waar voor mij het om draaide en het was tijd om zelfstandig met krukken te lopen. We staan in mijn kamer en geef de krukken aan en laat haar voor de eerste keer helemaal los. Ze is heel bang en wil niet lopen. Ik geloofde dat mijn trainingen effect hadden en dat het goed was. Ik heb haar omver geduwd op de grond en haar laten liggen zodat ze zelf moest opstaan. Ze stond op, op haar eigen krachten en gooide haar weer op de grond. Ze was kwaad en liep naar mij toe om te schelden.... Ze kon dus met krukken lopen! Het lijkt en klinkt wellicht grappig, maar dat was geen grappig moment! Ik moest mijn meisje op de grond gooien en toezien hoe ze huilend uit alle macht omhoog krabbelde om naar mij toe te lopen. Ik hoor de krukken nog steeds tikken op de grond, en ieder keer als ik krukken hoor waar ik ook ben komt het moment terug. Ik heb mijn meisje op de grond gegooid. Ik deed er alles aan om haar te beschermen en was zo extreem bang voor haar rug, en ik gooide haar op de grond met alle risico waar ik al 1,5 jaar aan werkte. Tik tik tik en ik hoor de krukken op de grond, zij woest en ik bang als de dood. De eerste keer dat ik de krukken hoorde tikken op de grond, en het heeft mij jaren niet los gelaten omdat ik niet kon verwerken dat ik het meest kostbare op de grond gooide. Tik tik en ik hoor de krukken. Als ik het mis had, dan zat ze nu in een rolstoel!
  11. Ghost

    Het geeft mij steeds meer rust omdat ik nu eindelijk er aan toe ben om het te verwerken en het goed voelt om te vertellen hoe het trainen is gegaan. Dat trainen wat we deden was niet af en toe maar 25/8 op maximaal vermogen van wat er mogelijk was. In alle jaren heb ik nooit kunnen vertellen hoe het is gegaan. Soms als ik met iemand sprak dachten ze dat core trainingen gewoon leuk zijn en een beetje een aanvulling of een warming up. In het geval waar ik over spreek was het extreem zwaar voor haar maar ook voor mij, het telkens zoeken naar een manier zodat het werkte. Soms lachte mensen en "begrepen" ze het op hun manier. Alsof oude mensen thuis voor de tv trainden bij het ochtend programma van de Vara of iets. Het deed pijn als mensen dachten dat het leuk was en een paar mensen die thuis gezellig aan het trainen waren. Ach het zal wel goed zijn en ze doen af en toe wat oefeningen. Ze is vanzelf beter geworden door de tijd. Het leek zo simpel voor de buitenwereld, maar niemand sprak er over. Als je iemand moet optillen om om handen en knieën te kunnen staan omdat het lichaam het niet kan, dan gebeuren er ook andere problemen en zijn er veel meer spieren die niet werken. Het was ook niet alleen omvallen of dat, maar ze kon niet op haar knieën rusten want dan kreeg ze weer spasme en vlogen haar benen er onder weg. Ik moest dus een manier zoeken om er voor te zorgen dat er geen spasme aanval zou komen tijdens de oefening. Mensen hebben geen besef hoe verschrikkelijk veel tijd het heeft gekost voordat ze deze oefening kon doen. Toen het eindelijk een beetje lukte mocht ze sportkleding kopen, ik was de spijkerbroek niet meer nodig om haar op te tillen aan de lussen. Ik ben nu vrijwel een jaar verder en ze kan nog steeds niet los lopen met krukken! Het werd tijd voor squads; strekte mijn armen als ik achter haar stond zodat ze op mij kon leunen. Ik had de core redelijk stabiel en moest nu weer goed richten op de kracht in haar benen. Het werd tijd om de krukken goed te gebruiken en had ook geen zin meer om telkens mijn meubels in de woonkamer heen en weer te schuiven om haar tillend door de kamer te drentelen. Inmiddels kreeg ze langzaamaan wat gevoel terug in haar benen en wist ze soms welk deel ik aanraakte, we deden deze oefeningen regelmatig om het gevoel van haar benen weer een beetje goed te krijgen. Inmiddels had ik alles al aangepast aan haar medicatie en konden we op een vrij lage dosis van baclofen werken. Wat ik zelf niet wist is dat er geestelijke problemen zouden ontstaan en dat ze psychotisch begon te worden. De wereld werd langzaam onwerkelijk voor haar omdat ze aan het lopen met krukken toekwam en ze had een vreselijke angst.
  12. Ghost

    Soms werd ik wakker en voelde mij doodziek, alles deed dan pijn en was totaal versuft, bloed in het kussen en in mijn mond en tongbeet. Mijn gedachten waren dan net stroop en was gesloopt. Ik wist niet waarom maar het gebeurde steeds vaker en kon er geen aandacht aan besteden. De wekker ging en moest haar ophalen om te trainen, ik wou dan liever niet maar er was geen keuze. Ik werd soms kwaad en vervloekte alles en dacht dan weer aan een soort God die mij aan het tegen werken was, het maakte mij ook strijdlustig dat ik niet wou opgeven. Hoeveel tegenslag er ook zou zijn, ik zou winnen; maar het koste wel mijn baan op den duur. Voor het werk trainen na het werk trainen laat in de avond trainen en dan tot diep in de nacht haar problemen aanhoren en ondertussen maar weer haar benen masseren en rekken en strekken. Paar uur slaap en dan begon het weer opnieuw, en ik werd steeds zieker. Er kwamen momenten dat ik op de grond viel na een lange dag en begon te schokken, ik wist niet wat het was en dacht dat het door spanning kwam. Soms raakte ik stukken kwijt dat ik een poosje later weer bij trok maar het mocht niet van invloed zijn op trainen. Ik wist dat het goed mis ging met mij en dat het uit de hand begon te lopen. Ik herinnerde mij dan het ziekenhuis bezoek en dacht dat ik gek was. Ik had immers niets gehoord meer na de onderzoeken en herinner mij alleen dat er iets mis was. Ik verborg mijn problemen voor iedereen en sprak er niet over, het was mijn Fets en Stef die met elkaar in gevecht waren. Het maakte niet meer uit en voelde mij langzaam dood gaan.
  13. Ghost

    Toen er krukken waren kwam ik er al snel achter dat ze geen evenwicht had en telkens door haar benen zakte en haar heupen alle kanten opvlogen, haar hele core was in onbalans en ze stond compleet scheef. 1 been bleef direct al achter in het begin en ook dat maakte het vrijwel onmogelijk. Ze kon niet zelfstandig opstaan uit de rolstoel of vanaf de bank dus moest ik zoeken hoe dat anders kon en waar het probleem lag. Uiteindelijk moest ik weten hoe erg de schade was van de tumor en operatie en heb dan ook alles bij haar arts opgevraagd. Ik kreeg de dvd's waar alle scans en zelfs de operatie opstond. Ze zijn iets meer dan 9 uur bezig geweest in totaal. Ik ben gaan zoeken op internet naar hoe ik het probleem kon oplossen en kwam uit bij het forum van de buren en stelde daar de vraag hoe je dingen kon trainen en legde een beetje uit. Veel mensen reageerde negatief en dat dit niet te doen was en aan een specialist moest worden overgelaten. Mijn probleem zat er in dat er geen specialist was en zij geen hulp kreeg behalve van mij. Het maakte mij wel kwaad maar kon het ergens begrijpen. Toch was er iemand die mij geloofde en in pb berichten stuurde waar ik naar kon zoeken. Ik begon dan ook een schema op te stellen die haalbaar moest zijn naar mijn idee en deze bestond alleen maar uit core oefeningen die zij zelf vanaf de grond kon doen. Ik legde haar dan op de grond neer en zij moest leren om op haar handen en knieën te staan. Ze kreeg het amper voor elkaar en als het al lukte viel ze heel snel om. Het was zoeken naar een manier om toch te trainen en dat probleem op te lossen. Beetje bij beetje kwam ze op gang, maar soms was het vechten om haar te laten trainen omdat ze er zelf soms niet meer in geloofde en de moed dan begon op te geven. Het koste maanden om dat voor elkaar te krijgen en telkens kwam de spasme en kramp weer opzetten. Soms leek een training goed te gaan maar de volgende dag moest ze het dan weer bekopen. Het was telkens een gevecht, haar gemotiveerd houden, familie blijven overtuigen en tegen de artsen in dat ze ooit weer zou gaan lopen. Het putte mij uit en begon steeds zieker te worden, ik kreeg steeds meer klachten en verzwakte op den duur. Hoe dan ook zou ze weer gaan lopen had ik mijzelf belooft, ook al zou ik er aan onderdoor gaan en was dat het laatste wat ik zou doen in mijn leven. Echt gelovig was ik niet, maar zweerde aan god dat ik het lot zou veranderen en dat zelfs hij mij niet zou kunnen stoppen. Als ik dan dood was en hij echt zou bestaan dan had ik een appeltje met hem te schillen. Als ze op haar handen en knieën stond tilde ik haar in het begin bij haar middel op zodat ze minder kracht nodig was en niet om zou vallen. En maar weer de been strekken en maar weer en maar weer elke dag maar weer trainen meermaals per dag en maar trainen. Rekken strekken de spasme er weer uit halen, dan weer de kramp er uit trekken en maar doorgaan. Elke focking dag maar weer en beetje bij beetje was er vooruitgang. Soms vroeg ik mijzelf af waar ik mee bezig was en hoe lang ik het kon volhouden. Maar als er al meer in het leven bestond dan zou ik laten zien dat ik dat meer kon overtreffen.
  14. Ghost

    De eerste keer dat ik haar in huis had ben ik direct begonnen met haar voeten, domweg bewegen om de spasme en stijfheid er uit te halen. Haar voeten waren helemaal verkrampt en scheef op dat moment, dus meermaals per dag haar voeten proberen kramp en spasme vrij te krijgen. Dat duurde weken om het goed te krijgen zodat ze haar voeten zelf weer wat kon bewegen, hoewel er geen kracht in zat. Daarna kwamen haar benen aan de beurt, en maar bewegen en haar proberen simpele oefeningen te laten doen. (simpel als vanuit een zittende positie een been wat omhoog te bewegen. In het begin dan vloog de spasme er snel in en begonnen haar benen dus willekeurig alle kanten op te vliegen. Als het te lang duurde dan verkrampte weer alles en uiteindelijk stonden haar voeten dan ook weer scheef. Het eerste half jaar was alleen maar zorgen dat haar onderlichaam weer soepel begon te worden en de spasme terug te dringen. Proberen dat ze haar benen zelf redelijk goed kon bewegen. Uiteindelijk kwam het dus op lopen aan, ze kon haar eigen gewicht helemaal niet dragen dus ik tilde haar dan op en liet haar dan zoveel mogelijk op haar eigen benen staan en dat ging dan dag in dag uit maanden lang met allemaal zittende oefeningen daarbij. Uiteindelijk toen ze weer een beetje redelijk controle had op haar benen en redelijke bewegingen kon maken tilde ik haar op en dan zette ze haar voeten op die van mij en zo gingen we dan door de kamer heen en weer lopen. Het grootste probleem was alleen dat niemand geloofde dat ze weer ging lopen, ze had immers een dwarslaesie en kon nooit meer lopen. Het grote probleem was ook dat ze niet kon voelen waar haar benen stonden dus het was ook nodig dat ze bovenop mijn voeten stond zodat we min of meer de beweging van lopen er in konden krijgen. En ondertussen woonde ze bijna bij mij in en trainden we elk moment dat ik maar kon. Maar mijn baan en eigen leven begon er onder te leiden en raakte langzaam zelf alles kwijt. Uiteindelijk kwam het moment dat ze zelf kon staan op haar eigen kracht en dus haar benen een beetje kon bewegen, het werd dan ook tijd voor krukken en de eerste keer laten zien aan haar familie dat ze zelf uit de rolstoel kon opstaan en een paar stappen kon lopen. Het vreemde is dat je verwacht dat iedereen heel erg blij zou zijn, maar het was een vreemde situatie. Men zag het wel, maar geloofde er eigenlijks niet in. Ik wou dat het anders was gegaan maar het deerde mij ook niet en nam haar familie en artsen niet meer serieus. Er moesten krukken komen en stelde voor dat zij die met haar familie zou regelen. Een paar dagen later vroeg ik waar de krukken waren en kreeg als antwoord dat ze aan het uitzoeken waren of dat wel vergoedt zou worden door de verzekering...... En dat is het eerste punt waar ik door de grond zakte en niet meer wist wat ik moest geloven... wat was waarheid en is de wereld wel echt..... Ben met haar naar een winkel gereden die een groot assortiment met krukken had en waar ze goed aangemeten konden worden. 87,95 voor een paar goede krukken, en daar moest ik dan tegen vechten...... Hoe aspunt was het leven wel niet dat de ouders dat zelf niet konden regelen maar zich druk maakte of de verzekering dat wel zou vergoeden...... Ook al kosten de krukken 1000 euro of meer, je zou toch niet twijfelen! Van binnen kookte ik van woede omdat ik al zo extreem veel moeite en tijd er in stopte, maar kon er niet goed bij stilstaan en boos worden en het uit ruziën. Er was geen tijd om aan mensen te vertellen hoe mij dat raakte en hoeveel verdriet ik er van had dat ik Marie zag denken dat ze het zelf ook niet begreep. Ik had geen tijd om boos of verdrietig te zijn en de volgende dag ging het trainen weer verder en moest ik het maar vergeten. En nu tig jaren later komt pas het moment om boos en verdrietig te zijn.
  15. Ghost

    Waar ikzelf momenteel mee worstel en niet weet met wie ik dat moet bespreken is de medicatie, ik heb namelijk best wel stevige klachten daarvan maar durf dat niet te vertellen. Ik ben heel erg bang dat ze mij de medicatie dan afnemen en niets meer geven. Dat komt mede omdat men van mening is dat er geen sprake is van een psychische aandoening die antipsychotica zou rechtvaardigen en de eventuele werking ivm epilepsie. Toch ben ik van mening dat het een juiste beslissing is en ben dan ook groot voorstander van medicatie op dit moment. Wat het beste is zou ik zelf ook niet weten en heb daar geen mening meer over. Ik weet ook niet echt of de medicatie wel helpt omdat de gesprekken juist heel veel voordeel geeft. Het verwerken en dingen in perspectief zetten is een enorme verbetering voor mij. Ik heb er ook wel een fixatie op om de dingen eens en voor altijd af te kunnen sluiten. Ik wil ook graag weer trainen en lichamelijk weer gezond zijn is de doelstelling. Weer fit zijn en een beetje in model komen, kilo's er af en gezond leven zoals het was. Maar ik merk dat de angst er in blijft zitten en ik weer terug denk aan de jaren van trainen met Marie. Het is ook een hele grote schaamte dat zoiets simpels zo een extreem groot probleem is geworden. En telkens wil ik ook gewoon vertellen hoe het allemaal is gegaan en ben ik er wel trots op, maar ik kan het niet duidelijk pinpointen waar het nu mis gaat. Af en toe probeer ik wel wat te trainen maar train dan alleen maar mijn bovenlichaam, op een vreemde manier is dat minder erg omdat het niet om de benen en core gaat. Maar zodra ik mijn benen ga trainen zak ik direct weer terug in het verleden en kom weer op scherp te staan. Het enige wat ik nu doe is sprinten op mijn mountenbike als ik naar de winkel ga, en dat werkt want train toch op die manier de grootste spiergroep wat voordelen oplevert.