Advertentie:



PeterBond

Members
  • Content count

    18
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

PeterBond last won the day on June 11

PeterBond had the most liked content!

Community Reputation

7 Normaal

About PeterBond

  • Rank
    Amateur

Recent Profile Visitors

128 profile views
  1. Hoeveel vitaminen en mineralen per kg lichaamsgewicht?

    Dat teveel geldt voor alle vitaminen. Je komt vaker neuropathie door een vitamine B6-overschot (wateroplosbaar) tegen dan hypercalciëmie door een vitamine D-overschot (vetoplosbaar). Wateroplosbare vitamines kunnen simpelweg ook directe toxische effecten hebben, dan wel accumuleren door (plasma)eiwitbinding in het lichaam. Hoe goed oplosbaar iets is in water zegt weinig over toxiciteit. Geen idee eerlijk gezegd. Patrick Arnold had een blog met soms wel interessante artikelen, had een bruine achtergrond, maar ik kan hem niet meer terugvinden. Bill Llewellyn had volgens mij ook een website met wat artikelen. Daar stonden ook hele stukken uit z'n Anabolics-boek op. Maar deze weet ik nu ook niet terug te vinden.
  2. Oestrogeen en gynecomastie

    Thanks, is leuk om te horen! Hoop dat er voldoende vraag naar is om break-even te spelen; dan werk ik graag aan een tweede editie. Dan kunnen ook de resultaten van de HAARLEM-studie er volledig in verwerkt worden, en er zijn genoeg dingen om nog mee aan te vullen.
  3. Je zult er geen dag eerder dood door gaan, en de bijwerkingen zullen niet wezenlijk anders zijn dan wanneer je niet zou kuren.
  4. Lastig huidprobleem?

    Zou je foto's kunnen maken en deze hier delen?
  5. Zijn eiwitshakes slecht voor je zaadkwaliteit?

    Helder. Dan zijn er een aantal dingen die getest moeten worden. Ik ga er voor het gemak even vanuit dat je geen drugs gebruikt, geen chronische aandoeningen hebt en een normale puberteit hebt doorlopen. Zoals eerder genoemd is het belangrijk om te kijken of je misschien niet hypogonadaal bent. Ze gaan daarvoor wat bloed afnemen, en dan kijken ze naar de concentratie testosteron, LH en FSH in het bloed. Als deze waarden normaal zijn, en je ballen een normaal volume hebben, dan gaan ze waarschijnlijk kijken met een echo om uit te sluiten dat er geen blokkade is van de zaadleiders.
  6. Zijn eiwitshakes slecht voor je zaadkwaliteit?

    Whey (en aspartaam) is niet de boosdoener. Weet je precies wát van je zaadkwaliteit slecht was? De zaadcelconcentratie, motiliteit, ...?
  7. Oestrogeen en gynecomastie

    Als ik een link naar mijn blog plaats bij een relevante reactie wordt al heel snel de conclusie getrokken dat het daarvoor te doen is, maar bij een daadwerkelijke obvious rep van een website niet?
  8. Oestrogeen en gynecomastie

    Dat weet ik en dat suggereer ik ook niet. Recidief is natuurlijk ook erg groot bij AAS-gebruikers als tamoxifen wordt gestopt, maar er wel weer wordt gekuurd. Je bent daar verder trouwens wel uniek in in mijn ervaring, ik ken voor de rest niemand die 7 maanden tamoxifen is gaan doorslikken zonder resultaat. Vrijwel iedereen haakt wel eerder af (ik denk zelf ook dat het weinig zinvol is als er na 3-4 maanden geen verbetering te bemerken is op een echo).
  9. Oestrogeen en gynecomastie

    Geen idee, anders dan wat giswerk. Misschien dat de aromataseremming in borstweefsel beperkt blijft, waardoor de oestrogene activiteit daar voldoende blijft om het (grotendeels) in stand te houden. Ik vond deze studie ook wel interessant: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/30079473/ Het blijkt een beetje het 'de aanhouder wint'-principe. Ze zagen dat idiopathische gyno wegtrok bij 9 van de 10 patiënten die zij behandelden met tamoxifen. De gemiddelde behandelsduur was bijna 7 maanden, met een standaarddeviatie van 4.8 maanden. Ofwel: sommigen slikten het mogelijk zelfs een jaar lang voordat het weg was. Veel kuurders die ik ken proberen het niet langer dan een paar weken, dat is simpelweg tekort in veel gevallen (ervan uitgaande dat hun tamoxifen echt en niet ondergedoseerd is).
  10. Oestrogeen en gynecomastie

    Als je daar waarde aan hecht, prima.
  11. Oestrogeen en gynecomastie

    Leuk dat je op mijn blog hebt rondgekeken. De meeste mensen hebben gelukkig al heel snel door dat het pindakaas-artikel een 1-april-grap is. De tweede studie met levonorgestrel is overigens een klinische studie, geen dierexperimenteel onderzoek. Op de about-pagina staat een foto van mij tijdens een presentatie. Mocht je wat meer over mijn 'credentials' willen weten, laat ik liever wat ik geschreven en gepubliceerd heb voor mij spreken. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/28184235/ https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/27372877/ https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/26937223/ https://peterbond.nl/wp-content/uploads/2018/03/bonds-voedingssupplementen-zonder-referenties.pdf
  12. Oestrogeen en gynecomastie

    Tamoxifen is inderdaad spotgoedkoop. Maar of iets goedkoop is of niet maakt weinig uit. De meeste AAS zijn ook goedkoop, maar de kwaliteit op de zwarte markt, inclusief de Nederlandse, is belabberd. De endocrinologen van de anabolenpoli hebben een studie uitgevoerd met 100 AAS-gebruikers (bij aanvang 111). Alle gebruikers leverden ook monsters van hun AAS in, die vervolgens kwalitatief werden geanalyseerd op de inhoud ervan. In het kort: slechts 13% van de 272 monsters (van 46 merken) bevatte alléén de AAS van het label, 35% bevatte zowel de AAS van het label als AAS die niet op het label vermeld stond, 47% bevatte alléén AAS die niet op het label vermeld stond, en 6% bevatte géén AAS. En dan hebben we het er nog geeneens over of de dosis klopt. Kortom: deze 100 AAS-gebruikers zetten in de meeste gevallen geeneens de AAS die zij dachten te zetten. Progesteron heeft overigens ook bijzonder weinig met gynecomastie te maken. Het speelt een rol bij de ontwikkeling van de melkbuisjes, maar niet bij het lobulaire/klierweefsel (wat het volume van het borstweefsel uitmaakt). Progesteron zou zogezegd een indirecte rol bekleden door het effect van oestrogeen op het borstweefsel te versterken. Hoewel hier geen klinische studies naar zijn, doet dit het in elk geval niet bij primaten: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/10973921/ Het opmerkelijkste is misschien nog wel dat bij een klinische studie, waarin een TRT-dosering testosteron werd gecombineerd met een krachtig progesteronderivaat (levonorgestrel) voor 6 maanden, specifiek wordt opgemerkt dat er géén gynecomastie optrad: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/8636300/ Als je van levonorgestrel al geen gyno krijgt... Endocrinologen hebben in de regel veel verstand van hormonen (sterker nog, het is hun specialisme), maar weinig van AAS-gebruik. De endocrinologen waar ik het over heb, hebben al 10 jaar een spreekuur speciaal ingericht voor AAS-gebruikers en hebben er ook uitvoerig klinisch onderzoek bij verricht. Ik denk dat er niemand in Nederland is met meer data en kennis over AAS-gebruik dan zij.
  13. Oestrogeen en gynecomastie

    Het werkt overwegend wel, daar is veel literatuur over te vinden. Het meest recente overzichtsartikel, gepubliceerd in Nature Reviews Endocrinology, merkt ook terecht op: "Tamoxifen doses of 10–20mg daily used for 3–9 months have shown efficacy of up to 90% for the resolution of gynaecomastia.". Ik heb zelf veel van de originele studies gelezen en de resultaten zijn inderdaad goed tot zeer goed te bestempelen, ongeacht de onderliggende pathologie. Ook op het anabolenspreekuur in het Spaarne Gasthuis (en tegenwoordig ook het ETZ-ziekenhuis in Tilburg) worden goede resultaten gezien bij tamoxifenbehandeling. Welke dosering tamoxifen heb je gebruikt, voor hoelang, en heb je het voorgeschreven gekregen? Het kan best zijn dat je neppe tamoxifen hebt gehad. De zwarte markt staat nu niet bepaald bekend om de kwaliteit van de middelen. Wat AAS betreft zit er vaker niet dan wel in wat het label claimt. Daarnaast, als je het hebt gebruikt tijdens een kuur, is het waarschijnlijk dat je een hogere dosering nodig hebt. Dit komt omdat het competitief bindt aan de oestrogeenreceptor. Meer oestradiol betekent bijgevolg ook dat je meer tamoxifen nodig hebt om eenzelfde effect te bewerkstelligen als bij een fysiologische situatie. Je zou tijdens een kuur kunnen beginnen met 10 of 20 mg tamoxifen dagelijks, waarna je het bij onvoldoende resultaat in stapjes van 10 mg verhoogt met een maximum van 40 mg dagelijks. Raloxifeen is een interessant middel, maar er is bijzonder weinig over te vinden ter behandeling van gynecomastie. Slechts één studie, en die was helaas retrospectief van aard. Bij vrouwen wordt het veel voorgeschreven (bij osteoporose bijv.) en daarbij heeft het een gunstig effect op de botdichtheid en het lipidenprofiel in elk geval. De enige gynecomastiestudie die er is wekt in elk geval een goede suggestie dat het effectief kan zijn. Raloxifeen lijkt me bijgevolg interessant als 'step-up'-benadering. Probeer eerst tamoxifen voor enkele maanden en werkt dat niet, dan kun je raloxifeen proberen.
  14. Oestrogeen en gynecomastie

    Ik begreep dat ik nogal een gevoelige snaar raakte bij het uitlichten van de belangrijke rol van oestrogeen bij de ontwikkeling van gynecomastie en het onbelang van prolactine daarin. Allereerst; gynecomastie is echt goed onderzocht. Hier zijn decennia studies naar. Ook klinische studies, dus studies met échte mensen. Veel praktischer dan dat ga je het niet krijgen. Het komt ook ontzettend vaak voor. Naar schatting krijgt de meerderheid van de mannen (of jongens moet ik zeggen) gynecomastie tijdens de puberteit. Dit is meestal van voorbijgaande aard en trekt vanzelf weg. Ook op volwassen leeftijd is het een vrij normaal verschijnsel en komt het vaak voor. Naar schatting heeft zo’n één derde van de gezonde mannelijke populatie gynecomastie (met een diameter van maximaal 4 cm). Gynecomastie kan ontstaan bij veel ziektebeelden of bij gebruik van diverse medicijnen. De gemene deler bij al deze ziektebeelden en medicijnen is dat het leidt tot een absoluut of relatief oestrogeen overschot, of oestrogene actie op het borstweefsel, dan wel androgeentekort, of de actie daarvan op het borstweefsel. Kort weg: androgenen remmen borstgroei en oestrogenen stimuleren borstgroei. Denk bijv. aan hypogonadisme (testosterondeficiëntie), waarbij een absoluut androgeentekort op de voorgrond staat (en afhankelijk van de aard van het hypogonadisme soms ook een relatief oestrogeenoverschot). Of denk aan de behandeling van prostaatkanker met bicalutamide, een androgeenreceptorantagonist. Dat leidt tot een daling in androgene actie op het borstweefsel. Of denk aan een overschot van oestrogeen bij een hCG-producerend tumor, obesitas, veroudering enz. Maar ook bij genetische aandoeningen waarbij de androgeenreceptor (gedeeltelijk) defect is. Ook tijdens een testosteronkuur kan het ontstaan. De boosdoener lijkt hier een absoluut oestrogeenoverschot. Immers stijgt de androgene tot oestrogene ratio sterk (althans, gemeten in het bloed) en is er van een androgeentekort natuurlijk geen sprake. Bij een studie met veel deelnemers (271) ontwikkelde bijv. bij 3% van de deelnemers gynecomastie tijdens langdurig gebruik van 200 mg testosteronenanthaat per week. En prolactine? Gynecomastie komt inderdaad met enige regelmaat voor bij hyperprolactinemiepatiënten (te hoog prolactine). Wat echter altijd hand in hand gaat daarmee in deze gevallen is het hypogonadisme wat daardoor ontstaat. Prolactine onderdrukt de aanmaak van testosteron. Bij deze patiënten kunnen prolactineremmers (dopamineagonisten) helpen. Doordat het prolactine verlaagt, trekt het hypogonadisme weg en bijgevolg ook de gynecomastie. (Al is soms alsnog behandeling of chirurgie nodig.) Feitelijk, als je het hypogonadisme oplost, los je ook de gynecomastie op voor deze groep patiënten. Er is ook weinig bewijs bewijs dat het direct wat zou doen. Prolactine is bij vrouwen ook niet betrokken bij de borstgroei en dierexperimenteel onderzoek laat ook gewoon volwaardige borstgroei zien bij gebrek aan prolactine-actie. Wel kunnen deze dieren vervolgens niet lacteren, maar dat is een ander verhaal. Prolactine is wel benodigd voor de aanleg van de melkbuisjes, maar dat is absoluut niet hetgeen wat volume geeft aan borstweefsel. Bovendien wordt dit vaak in de context van AAS genoemd. Ik heb in mijn hele leven maar één keer een echt verhoogd prolactine gezien (bleek een adenoom). Bijna altijd is het normaal en soms licht verhoogd. Die lichte verhogingen vallen in het niet bij wat je ziet bij hyperprolactinemiepatiënten. Die lichte verhogingen zijn het gevolg van de verhoogde oestrogene activiteit tijdens een kuur met bijv. testosteron. Het gebeurt in sommige gevallen zelfs tijdens testosteronsubstitutietherapie: als je in die gevallen een aromataseremmer toevoegt, normaliseert het prolactine. Er is eigenlijk alleen wat moleculair gefap wat een directe rol van prolactine impliceert, klinisch is er geen bewijs voor. Na al die jaren niet. Dat moleculaire gefap komt van in vitro-onderzoek bij borstkankercellijnen. Hierin kan het bijv. het androgeenreceptor-mRNA verlagen en de bindingsactiviteit hiervoor. Als er alleen iets op de voorgrond staat bij borstkankercellijnen, is dat zij zich afwijkend gedragen in reactie op externe signalen, in het bijzonder die van de geslachtshormonen en verwanten. In de praktijk zijn mij een aantal zaken opgevallen bij AAS-gebruikers. Veel AAS-gebruikers weten niet goed gynecomastie te diagnosticeren. Zij denken dus gynecomastie te hebben, maar hebben dit niet. Wisselend is er inderdaad geen spoor van gynecomastie te bekennen of een piepklein schijfje, of is er sprake van ‘pseudogynecomastie/lipomastie’, d.w.z. vetweefsel. Daarnaast heb ik nu al meer dan eens kuurders meegemaakt die het onderliggende weefsel ontstoken wisten te krijgen, juist door elke dag steevast te gaan voelen of ze gynecomastie hebben (vaak door er vrijwel in te knijpen). Het onderliggende weefsel kan hierdoor gaan ontsteken, en zodra het ontsteekt krijg je in een heel korte tijd inderdaad iets wat voelt als gynecomastie en er zo uitziet, maar eigenlijk gewoon een ontsteking is. Notabene is de ironie hier dat in sommige gevallen leidt tot vochtuitscheiding van de tepels (galactorroe). Ook hebben sommige kuurders altijd al gynecomastie gehad, maar valt het ze nu pas op omdat ze er nu pas op letten (zelf zit ik echt nooit zomaar te voelen daar of er iets zit), of hebben ze dermate veel vet verloren dat het nu voor het eerst in hun leven ook echt kunnen zien. Tot slot: gynecomastie wordt medisch eigenlijk altijd behandeld door oestrogene effecten tegen te gaan (of simpelweg door chirurgie). De keuze hiervoor is bijna altijd tamoxifen: en terecht. Hier zijn zeer veel studies over te vinden die de werkzaamheid benadrukken bij gynecomastie door diverse oorzaken. Het weet zelfs met grote effectiviteit gynecomastie te voorkomen bij gebruik van bicalutamide. (Dus waarbij een gebrek aan androgene actie op de voorgrond staat i.p.v. een overschot aan oestrogene actie.) Vanuit de anabolenpolikliniek in Nederland zijn er ook goede ervaringen met tamoxifen ter behandeling van gynecomastie veroorzaakt door AAS-gebruik. Het meeste van dit behandel ik (in het Engels) op mijn blog, inclusief inline-referenties: https://peterbond.org/post/what-causes-gynecomastia En nee, dit is geen reclame voor mijn blog, het is alleen nogal een werk om deze tekst nu ook te gaan voorzien van inline-referenties.